ΑρχικήΕπικοινωνίαΠρόσβασηΣυχνές ΕρωτήσειςΠεριεχόμενα
Επιλογές για ΑΜΕΑ:Enlarge fontsReduce fonts
ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ
ΥΠΟΤΡΟΦΙΕΣ
ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
ΠΛΑΝΗΤΑΡΙΟ
Ιστορικό
Παραστάσεις
Τεχνική Περιγραφή
Αστροπύλη
1001 Λέξεις
Το Θέμα του Μήνα
Ο Άνθρωπος και το Σύμπαν
Αστρονομικά Links
Συνεργασίες
Νέα
ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ Ε&Τ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΥΝΕΔΡΙΩΝ
ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ
Σύνθετη αναζήτηση
  ΨΗΦΙΑΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ
ΨΗΦΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
ΑΣΤΡΟΠΥΛΗ
ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
Valid HTML 4.01 Transitional
ΝέαΗμερολόγιοΠρόγραμμα ΠροβολώνΕνημερωτικό ΔελτίοΔ. Τύπου
 
ΙΔΡΥΜΑ ΕΥΓΕΝΙΔΟΥΠΛΑΝΗΤΑΡΙΟΑστροπύληΟ Άνθρωπος και το ΣύμπανΤα παιδιά του ήλιουΤα Διαστημικά Παγόβουνα
Στη γειτονιά της γης
Τα παιδιά του ήλιου
Οι πρεσβευτές του ανθρώπου
Οι Εσωτερικοί Πλανήτες
Επίσκεψη στον Άρη
Ο Βασιλιάς των Πλανητών
Το Στολίδι του Ουρανού
Οι Εξωτερικοί Πλανήτες
Οι "Αλήτες" του Διαστήματος
Τα Διαστημικά Παγόβουνα
Ο Γαλαζοπράσινος Πλανήτης
Στα μονοπάτια των άστρων
Η εξέλιξη του σύμπαντος
Τα Διαστημικά ΠαγόβουναPrint

Η σύγκρουση αστεροειδών όμως δεν είναι το μοναδικό είδος συγκρούσεων που συμβαίνει στο ηλιακό μας σύστημα. Το 1993, για παράδειγμα, ένας κομήτης με την ονομασία Σουμέικερ-Λέβι 9, ενώ προσπερνούσε το γιγάντιο πλανήτη Δία, διασπάστηκε σε 21 τουλάχιστον κομμάτια από τη βαρυτική του δύναμη. Ένα χρόνο αργότερα, το καλοκαίρι του 1994, τα 21 αυτά κομμάτια με μέγεθος από 1 έως 4 χιλιόμετρα το καθένα κεραυνοβόλησαν, το ένα μετά το άλλο, την επιφάνεια των εξωτερικών στρωμάτων της ατμόσφαιρας του Δία, δημιουργώντας τεράστιες μαύρες κηλίδες στην επιφάνεια των νεφών του Δία. Αν και το τμήμα που θαυμάζουμε στους κομήτες είναι αναμφίβολα οι περίφημες ουρές τους που εκτείνονται σε μήκος εκατοντάδων εκατομμυρίων χιλιομέτρων, η καρδιά ενός κομήτη είναι ο πυρήνας του, από τον οποίο δημιουργούνται τα δύο άλλα του τμήματα: η κεφαλή και η ουρά του. Στα απόμακρα όρια του διαστήματος ένας κομήτης δεν είναι παρά μια άμορφη, γκριζωπή μάζα με μέση διάμετρο 20 περίπου χιλιομέτρων. Ο πυρήνας αυτός αποτελείται από παγωμένη διαστημική σκόνη και αέρια, όταν όμως πλησιάσει τον Ήλιο, τα εξωτερικά τους στρώματα εξατμίζονται από τη θερμότητα και τον ηλιακό άνεμο.

Τα αέρια που εξατμίζονται από τον πυρήνα του κομήτη διασκορπίζονται αρκετές εκατοντάδες χιλιόμετρα προς όλες τις κατευθύνσεις, σχηματίζοντας έτσι μια νεφελώδη, σχεδόν σφαιρική περιοχή που αποτελεί την κεφαλή του κομήτη με διάμετρο 150.000 χιλιομέτρων. Έτσι, καθώς ο κομήτης πλησιάζει τον Ήλιο, αισθάνεται πάνω του την πίεση των φορτισμένων σωματιδίων του ηλιακού ανέμου που παρασύρει τα εξαερωμένα σωματίδια του κομήτη, σχηματίζοντας την τεράστια ουρά του. Γι` αυτόν άλλωστε το λόγο η ουρά ενός κομήτη κατευθύνεται πάντα προς την αντίθετη πλευρά απ` αυτήν που βρίσκεται ο Ήλιος, οποιαδήποτε και αν είναι η κατεύθυνσή του.

Η σημερινή αντίληψη που έχουμε για τους κομήτες είναι ότι αποτελούν τα απομεινάρια των υλικών που δημιούργησαν τον Ήλιο και τους πλανήτες, πρόκειται δηλαδή για τα πιο αρχέγονα υλικά του Ηλιακού Συστήματος. Ο Ολλανδός αστρονόμος Ίαν Οόρτ πρότεινε το 1950 ότι τα υλικά αυτά παρέμειναν άμορφα και ασχημάτιστα σ` ένα τεράστιο "σύννεφο" σε απόσταση μέχρι και ενός έτους φωτός από τον Ήλιο. Στα όρια αυτά του Ηλιακού μας Συστήματος, με τη βοήθεια της ηλιακής ακτινοβολίας και της επίδρασης των απόμακρων άστρων, τα παγωμένα αέρια και η διαστημική σκόνη συμπιέστηκαν, σχηματίζοντας δισεκατομμύρια "βρώμικα παγόβουνα" με διάμετρο από 1 έως 150 χιλιόμετρα, που αποτέλεσαν τους εμβρυακούς πυρήνες των κομητών.

Από καιρό σε καιρό κάποιο άστρο ή η επίδραση ορισμένων νεφελωμάτων, καθώς το Ηλιακό Σύστημα περνάει μέσα απ` αυτά, ταράζει την ήσυχη διαβίωση των κομητών στο "Σύννεφο του Οόρτ " και σπρώχνει ορισμένους από το εξωτερικό τμήμα του ηλιακού συστήματος σ` ένα ταξίδι που μπορεί να διαρκέσει δεκάδες χιλιάδες χρόνια, μέχρι να τους δει ανθρώπινο μάτι. Στο ταξίδι αυτό ορισμένοι από τους κομήτες ακολουθούν παραβολική τροχιά, κάνοντας ένα μόνο ταξίδι προς τον Ήλιο χωρίς επιστροφή. Άλλοι όμως επηρεάζονται βαρυτικά από τους γίγαντες πλανήτες του Ηλιακού Συστήματος - ιδιαίτερα από το Δία - και αλλάζουν κατεύθυνση και ταχύτητα, διαμορφώνοντας μικρότερες ελλειπτικές τροχιές γύρω από τον Ήλιο. Έτσι, οι κομήτες αυτοί μετατρέπονται σε περιοδικούς επανεμφανιζόμενους επισκέπτες μας.

Σήμερα, είτε τυχαία, είτε μετά από επισταμένες προσπάθειες, ανακαλύπτονται κάθε χρόνο 15 περίπου νέοι κομήτες, ενώ άλλοι 15 παλαιότεροι μας ξαναεπισκέπτονται κάθε χρόνο. Απ` όλους όμως αυτούς ένας μόνο κάθε 5-10 χρόνια, είναι αρκετά λαμπερός, ώστε να φανεί με γυμνό μάτι απ` όλα τα σημεία της Γης, ενώ μόνο 3 ή 4 κομήτες κάθε 100 χρόνια είναι τόσο λαμπεροί, ώστε να φαίνονται ακόμη και την ημέρα. Κατά τη διέλευσή τους όμως από τη Γη οι κομήτες αφήνουν πίσω τους διάφορα μικρά σωματίδια, τα οποία είναι μαζεμένα μαζί σε ομάδες που τέμνουν πολλές φορές την τροχιά του πλανήτη μας. Έτσι, καθώς η Γη μας τρέχει με 108.000 χιλιόμετρα την ώρα, πέφτει ακάθεκτη πάνω στο σύννεφο των σωματιδίων αυτών. Τα μικροσκοπικά αυτά σωματίδια, με βάρος ενός γραμμαρίου, χτυπάνε τα ανώτερα στρώματα της ατμόσφαιράς μας σε ύψος 100 περίπου χιλιομέτρων και αναφλέγονται. Η ανάφλεξη αυτή ιονίζει τα γύρω στρώματα της ατμόσφαιρας, σχηματίζοντας έτσι μια φωτεινή σφαίρα 2 έως 3 μέτρων που κινείται με ταχύτητα 30 έως 60 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο.

Ο ρυθμός εισόδου των διαττόντων στην ατμόσφαιρα φτάνει σε ορισμένες περιόδους του χρόνου τα 40 με 70 αντικείμενα την ώρα. Σε εξαιρετικές όμως περιπτώσεις και ιδιαίτερα μετά από κάποια πρόσφατη διέλευση ενός κομήτη, ο ρυθμός αυτός μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και τα χίλια μετέωρα την ώρα. Μια τέτοια βροχή διαττόντων εμφανίζεται κάθε Αύγουστο, όταν 50 έως 60 διάττοντες την ώρα σχηματίζουν τη Βροχή των Περσίδων. Η βροχή αυτή ονομάζεται έτσι, επειδή τα μετέωρα αυτά φαίνονται ότι προέρχονται από την κατεύθυνση του αστερισμού του Περσέα και οφείλονται στα σωματίδια που αφήνει πίσω του ο κομήτης Σουίφτ-Τάτολ. Ο κομήτης αυτός συμπληρώνει μια πλήρη τροχιά κάθε 130 περίπου χρόνια, ενώ η τελευταία του επίσκεψη στην περιοχή μας συνέβη το Δεκέμβριο του 1992.

Από τις παρατηρήσεις που έχουμε κάνει, μπορούμε να υπολογίσουμε με ακρίβεια ότι ο κομήτης Σουίφτ-Τάτολ θα ξαναεπιστρέψει στην περιοχή μας, διασχίζοντας την τροχιά της Γης μας στις 11 Ιουλίου του 2126. Την ημέρα εκείνη η Γη θα βρίσκεται 24 εκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά. Αν όμως, παρ` ελπίδα, η αυξημένη απελευθέρωση των αερίων του κομήτη τον κάνει να φτάσει στον προορισμό του 15 ημέρες αργότερα, στις 26 δηλαδή Ιουλίου, τότε ο κομήτης Σουίφτ-Τάτολ θα έχει μια ιδιαίτερα ατυχή συνάντηση με την επιφάνεια της Γης μας.

Μην ανησυχείτε όμως από τώρα. Η τροχιά του κομήτη παρατηρείται επισταμένα και οποιαδήποτε αλλαγή της θα γίνει αντιληπτή εγκαίρως, δεκάδες χρόνια πριν από το 2126, έτσι ώστε να μπορούμε σε κάθε περίπτωση να λάβουμε τα κατάλληλα μέτρα. Μεταξύ των εναλλακτικών λύσεων που έχουν μελετηθεί είναι και η αποστολή στον πυρήνα του κομήτη ειδικών πυραυλικών μηχανών που θα απομακρύνουν την απειλή από την καταστροφική του πορεία ή ακόμη και να καταστρέψουμε τον επερχόμενο κομήτη με τη χρήση πυρηνικών εκρήξεων.

ΙΔΡΥΜΑ ΕΥΓΕΝΙΔΟΥ © 2007Λ. Συγγρού 387 - 175 64 Π.ΦΑΛΗΡΟ - Τηλ: 210 9469600 - Fax:210 9417372 - Email:admin@eugenfound.edu.grΌροι ΧρήσηςΔικαιώματα