ΑρχικήΕπικοινωνίαΠρόσβασηΣυχνές ΕρωτήσειςΠεριεχόμενα
Επιλογές για ΑΜΕΑ:Enlarge fontsReduce fonts
ΤΟ ΙΔΡΥΜΑ
ΥΠΟΤΡΟΦΙΕΣ
ΕΚΔΟΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
ΠΛΑΝΗΤΑΡΙΟ
Ιστορικό
Παραστάσεις
Τεχνική Περιγραφή
Αστροπύλη
1001 Λέξεις
Το Θέμα του Μήνα
Ο Άνθρωπος και το Σύμπαν
Αστρονομικά Links
Συνεργασίες
Νέα
ΔΙΑΔΡΑΣΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ Ε&Τ
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΣΥΝΕΔΡΙΩΝ
ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ
ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ
Σύνθετη αναζήτηση
  ΨΗΦΙΑΚΕΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ
ΨΗΦΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
ΑΣΤΡΟΠΥΛΗ
ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
Valid HTML 4.01 Transitional
ΝέαΗμερολόγιοΠρόγραμμα ΠροβολώνΕνημερωτικό ΔελτίοΔ. Τύπου
 
ΙΔΡΥΜΑ ΕΥΓΕΝΙΔΟΥΠΛΑΝΗΤΑΡΙΟΑστροπύληΟ Άνθρωπος και το ΣύμπανΗ εξέλιξη του σύμπαντοςΤο μονοπάτι των άστρων
Στη γειτονιά της γης
Τα παιδιά του ήλιου
Στα μονοπάτια των άστρων
Η εξέλιξη του σύμπαντος
Το μονοπάτι των άστρων
Η Tοπική μας Oμάδα
Γαλαξιακές Συγκρούσεις
Η Δομή του Σύμπαντος
Η Διαστολή του Σύμπαντος
Η Ακτινοβολία Μικροκυμάτων
Η Μεγάλη Έκρηξη
Η Γένεση των Γαλαξιών
Αστράνθρωποι
Το μονοπάτι των άστρωνPrint

Ο συνδυασμός των θέσεων που είχαν τ` άστρα στο ουράνιο στερέωμα, δημιουργούσε στη φαντασία του αρχέγονου ανθρώπου τις μορφές τεράστιων και θαυμαστών κατοίκων. Κατοίκων που έπαιρναν τα ονόματά τους από τις ιστορίες, που έλεγαν οι αρχαίοι για τους ήρωες και τα ιερά τους ζώα. Έτσι ο ουρανός χωρίστηκε από τότε σε διάφορες περιοχές, κάθε μία από τις οποίες περιελάμβανε μερικές δεκάδες άστρα που έμοιαζαν με κάτι και που ονομάστηκαν αστερισμοί. Ακόμη και σήμερα οι αστρονόμοι έχουν χωρίσει τον ουρανό σε 88 τέτοιες αστρικές περιοχές, σε 88 δηλαδή αστερισμούς. Και κάθε αστερισμός έχει τη δική του ιστορία και τη δική του ονομασία. Όλα όμως τ` άστρα που βλέπουμε κάθε βράδυ στον ουρανό ανήκουν σε μια ξεχωριστή μεγάλη οικογένεια άστρων. Είναι όλα τους μέρος του δικού μας Γαλαξία. Και όλα αυτά δεν είναι παρά τα γειτονικά μας μόνον άστρα. Γιατί ο Γαλαξίας μας αποτελείται από εκατοντάδες δισεκατομμύρια ακόμη άστρα που, επειδή είναι πάρα πολύ μακριά από μας, φαίνονται ότι σχηματίζουν μια γαλακτόχρωμη αμυδρά φωτισμένη λωρίδα που διασχίζει τον ουρανό από τη μίαν άκρη στην άλλη.

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ονομάσει τη φωτεινή αυτή λωρίδα "Γαλαξία Οδό" ή "Κύκλο Γαλακτικό". Ακόμη παλαιότερα οι Βαβυλώνιοι τον έβλεπαν σαν ένα τεράστιο "Φίδι". Νοτιοδυτικά της Μεσοποταμίας, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι τον έβλεπαν σαν την προέκταση του ποταμού Νείλου στον ουρανό. Στην Κίνα ο Γαλαξίας ήταν ο "Τιεν Χο", ο "Ουράνιος Ποταμός". Ενώ πιο πρόσφατα, πριν από μια χιλιετία, οι Βίκινγκς της σκανδιναβικής χερσονήσου, τον ονόμαζαν "Το Μονοπάτι των Φαντασμάτων" που οδηγούσε στη Βαλχάλα των νεκρών. Στην Κεντρική Αμερική οι Αζτέκοι πίστευαν ότι στο Γαλαξία μας ήταν μαζεμένη η "Στάχτη των Αστρων".

Στις εκτεταμένες πεδιάδες της Βόρειας Αμερικής οι Ερυθρόδερμοι κάτοικοί τους είχαν δώσει στο Γαλαξία μας την ίδια ονομασία με τους Βίκινγκς, θεωρώντας τον σαν το "Μονοπάτι των Σκιών". Στις ερήμους της Αραβίας οι Βεδουίνοι τον ονόμαζαν "Αλ Ναρ", "Το Ποτάμι του Φωτός". Για τους Ινδούς, στα αστρονομικά παρατηρητήρια του Νέου Δελχί, ήταν "Το Μονοπάτι των Αριαμάν" που οδηγούσε στο θρόνο του. Στην Αφρική διάφορες φυλές τον έβλεπαν σαν ένα Μονοπάτι γεμάτο στάχτες και σπίθες. Παρόμοια ιδέα όμως είχαν και οι Εσκιμώοι, που τον ονόμαζαν "το Μονοπάτι της Σβησμένης Φωτιάς". Tέλος, οι Πολυνήσιοι έβλεπαν το Γαλαξία μας σαν έναν "Μακρύ, Γαλάζιο Καρχαρία" που έτρωγε τα σύννεφα. Όλες όμως αυτές οι ευφάνταστες ιδέες που είχαν οι διάφοροι λαοί για το Γαλαξία μας πήραν τέλος με την ανακάλυψη του τηλεσκοπίου, όταν η πραγματική του φύση αποκαλύφτηκε από το Γαλιλαίο. Το καλοκαίρι του 1609, στην Πάντοβα της Ιταλίας ο Γαλιλαίος Γαλιλέι ανακάλυψε, με τη βοήθεια του πρώτου τηλεσκοπίου, ότι η Γαλαξία Οδός δεν ήταν παρά μια τεράστια συγκέντρωση δισεκατομμυρίων απόμακρων άστρων. Και καθώς ο ανθρώπινος πολιτισμός σιγά-σιγά αναπτύχθηκε, αρχίσαμε να ατενίζουμε το Γαλαξία μας και όλα όσα περιλαμβάνει με διαφορετικό μάτι.

Στα αστροφυσικά μας εργαστήρια, με τη βοήθεια ηλεκτρονικών υπολογιστών, ανακαλύψαμε ότι ο δικός μας Γαλαξίας είναι ένας σπειροειδής γαλαξίας, του οποίου τα περισσότερα άστρα συγκεντρώνονται σ` έναν γιγάντιο δίσκο. Παρ` όλα αυτά οι σπείρες που τον περιβάλλουν είναι αρκετά πιο φωτεινές από ό,τι ο δίσκος του, γιατί φωτίζονται από λαμπερά νέα άστρα που γεννήθηκαν σχετικά πρόσφατα από τα σύννεφα αερίων και σκόνης που είναι διασκορπισμένα στις σπείρες αυτές. Ο γαλαξιακός δίσκος αντίθετα περιβάλλεται από ένα σφαιρικό φωτοστέφανο που αποτελείται από ηλικιωμένα αμυδρά άστρα και με διάσπαρτα εδώ κι εκεί σφαιρωτά σμήνη αρχέγονων άστρων. Όλα αυτά τα άστρα περιφέρονται γύρω από το γαλαξιακό κέντρο. Μαζί τους και ο Ήλιος μας που χρειάζεται 250 εκατομμύρια χρόνια, για να συμπληρώσει μια πλήρη γαλακτο-κεντρική τροχιά. Στα πέντε δισεκατομμύρια χρόνια, από τότε που γεννήθηκε ο Ήλιος, το Ηλιακό μας Σύστημα έχει κάνει αυτή την τροχιά 20 φορές περίπου.

Ο Ήλιος μας βρίσκεται στα δύο-τρίτα περίπου της απόστασης από το κέντρο προς τα άκρα του γαλαξιακού δίσκου και ανάμεσα σε δύο από τους βραχίονες του Γαλαξία μας. Αυτή μας η θέση μέσα στο Γαλαξία προσδιορίζει και όλα όσα βλέπουμε από τη Γη μας στο νυχτερινό ουρανό. Όταν κοιτάζουμε προς το επίπεδο του Γαλαξιακού δίσκου, μπορούμε να διακρίνουμε τη μεγάλη μάζα των νεφελωμάτων και των άστρων που τον αποτελούν. Όταν κοιτάζουμε προς τα πάνω ή προς τα κάτω του δίσκου, διακρίνουμε λίγα σχετικά άστρα. Η φωτεινή λοιπόν λωρίδα που φαίνεται στον ουρανό, η "Γαλαξιακή Οδός" των αρχαίων, δεν είναι τίποτε άλλο από το επίπεδο του δίσκου του Γαλαξία μας, όπως αυτός φαίνεται από τη δική μας σκοπιά στο εσωτερικό του.

ΙΔΡΥΜΑ ΕΥΓΕΝΙΔΟΥ © 2007Λ. Συγγρού 387 - 175 64 Π.ΦΑΛΗΡΟ - Τηλ: 210 9469600 - Fax:210 9417372 - Email:admin@eugenfound.edu.grΌροι ΧρήσηςΔικαιώματα